Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail, aby otrzymywać informacje z naszego serwisu.

 
15.03.2013 - 19.05.2013 - "Uwiedziona sztuką" - wystawa poświęcona Mieczysławie Kamińskiej

Wernisaż - galeria zdjęć
W nawiązaniu do tematyki wystawy odbyły się dwa rodzaje zajęć plastycznych dla dzieci - fotorelacja1
fotorelacja2
Wystawa czynna od 15 marca do 19 maja 2013 r.

Mieczysława Włodzimiera Kamińska (1924-1992). Urodziła się 26 stycznia w Krempnej, niewielkiej miejscowości niezwykle urokliwie położonej wśród gór nad Wisłoką. Była drugim z trojga dzieci Stanisława i Zuzanny Zielonków. Pierwsze kroki w rysunku stawiała pod okiem artystycznie uzdolnionego ojca, który wraz z córką spędzał czas na wspólnym malowaniu. Był jej nauczycielem, pierwszą osobą, która dostrzegła w Mieczysławie plastyczny talent, delikatnie popychając ją w tym kierunku, wspierając i dopingując na jej artystycznej ścieżce. W 1930 roku po przeprowadzce rodziny do Libiąża koło Chrzanowa, Mieczysława uczęszczała do siedmioklasowej szkoły podstawowej.

We wrześniu 1937 roku rozpoczęła naukę w Gimnazjum Ogólnokształcącym w Oświęcimiu. Edukację oraz beztroską młodość przerwała hekatomba drugiej wojny światowej, ciężko doświadczając dziewczynę o ponadprzeciętnej wrażliwości. Po wojnie na nowo podjęła naukę. Przeniosła się do Krakowa, gdzie mogła rozwijać swój talent w Liceum Sztuk Plastycznych. W 1947 roku spełniła swoje marzenie zdając egzaminy i rozpoczynając studia na wydziale grafiki w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem profesora Andrzeja Jurkiewicza. Edukacja w Krakowie była dla niej wspaniałym okresem, podczas którego miała możliwość konfrontowania swoich prac z pracami kolegów i profesorów, kształtowania wrażliwości i wyobraźni, wreszcie szlifowania swojego technicznego warsztatu. Zrodziły się wówczas wieloletnie przyjaźnie pomiędzy nią a Franciszkiem Starowieyskim, Marianem Koniecznym, Włodzimierzem Kunzem, Jackiem Wajdą, Konradem Srzednickim. W 1951 roku Mieczysława wyszła za mąż za Józefa Kamińskiego, dwa lata później uzyskała dyplom ukończenia studiów u profesora Mieczysława Wejmana. Podczas wakacji w latach 1948-1952 Artystka wraz z mężem podróżowała, zwiedzając byłą Czechosłowację, Jugosławię, Rumunię, Węgry. Wkrótce po obronie dyplomu, na apel Ministra Kultury i Sztuki, Mieczysława osiedliła się wraz z mężem w Nysie na Opolszczyźnie. Małżonkowie wspólnymi siłami rozpoczęli organizowanie struktur Państwowego Ogniska Plastycznego. W Nysie stworzyli także swój dom w którym przyszły na świat ich dzieci, Krzysztof i Monika. Według wspomnień męża Artystki, dom ten był pełen ciepła, otwarty na licznych i często goszczących przyjaciół, kolegów i profesorów z czasów studiów. Kamińska na co dzień zajmowała się pracą w ognisku plastycznym będąc cierpliwą, wyrozumiałą nauczycielką, wieczorami oddając się własnej działalności artystycznej w zaciszu domowej pracowni. Angażowała się też w inne projekty służące ochronie zabytków a także edukacji dzieci i młodzieży. Była nauczycielem w Pomaturalnym Studium Artystycznym i adiunktem w Oddziale Zamiejscowym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu. Po powstaniu Uniwersytetu Opolskiego była kierownikiem pracowni rysunku w Instytucie Sztuki. Bardzo aktywnie działała w Związku Polskich Artystów Plastyków, będąc przewodniczącą sekcji grafiki oraz przewodniczącą sądu koleżeńskiego. Przez wiele lat pełniła funkcję doradcy artystycznego Miejskiej Rady Narodowej w Nysie. Jej inicjatywą było powołanie w Nysie Komisji do Spraw Estetyki, która dbała o zachowanie zabytków miasta, zajmując się odbudową miasta z zachowaniem jego historycznego charakteru i dawnego piękna.

Wykonała szereg prac związanych z wystrojem budynków użyteczności publicznej (szpital miejski czy Zespół Szkół Rolniczych w Nysie). Otrzymała wiele nagród i wyróżnień. Jej zasługi uhonorował w 1977 roku Minister Kultury i Sztuki, mianując Mieczysławę Włodzimierę Kamińską rzeczoznawcą do spraw plastyki. Dorobek Artystki jest bardzo bogaty. Jej prace wzbogacają kolekcje sztuki współczesnej w kraju, między innymi Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum w Nysie, BWA w Opolu i Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu oraz za granicą: w Austrii, Czechach, Niemczech, Rumunii, Finlandii, na Węgrzech i krajach byłej Jugosławii. W swojej działalności graficznej posługiwała się biegle wszystkimi technikami, szczególnie jednak lubiła pracować w bardzo trudnych technikach metalowych: akwaforcie, akwatincie, mezzotincie, miedziorycie. Tworzyła prace bardzo osobiste, związane z aktualną kondycją człowieka, postrzeganiem zjawisk współczesnego świata, problemów, zmian światopoglądowych. W swoich pracach poruszała tematy filozoficzno-egzystencjalne. Obserwowała, była wyczulona na myśl, słowo, człowieka. Wszystko, co ją dotykało, zajmowało, fascynowało, znajdowało odzwierciedlenie na blasze. Twórczość Mieczysławy Kamińskiej daleka była zawsze od wszelkich wpływów, artystka nie ulegała modom ani awangardowym eksperymentom. Wierna sobie, podążała własną drogą nie zabiegając o uznanie czy poklask. Bardzo często wystawiała swoje prace, chętnie brała udział w retrospektywach i wystawach zbiorowych. We wrześniu 1995 roku w Krakowie, z okazji pośmiertnej wystawy prac Mieczysławy Kamińskiej, tak wypowiadał się na temat jej twórczości wieloletni przyjaciel, Rektor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, profesor Włodzimierz Kunz : ”[…]Nota biograficzna towarzysząca wystawie ujawnia energię, której nie przeczuwaliśmy u zawsze spokojnej, opanowanej i pełnej ciepła, życzliwości Mietki.

Ta nota biograficzna każe nam z uwagą śledzić rozwój bogatej indywidualności twórczej, aktywność budzącą podziw i szacunek. Ekspresja jej osobowości dociera do nas w pełni, kiedy nie możemy już wypytywać jej o szczegóły i tajemnice zamierzeń. Ekspresja grafik, wielokierunkowość realizacji plastycznych, obszar poszukiwań i zdobywanych doświadczeń dopiero teraz nabiera znaczeń dotąd niespotykanych, albo nie zauważanych w codziennym mijaniu się wzajemnym.”

Wiele lat twórczej pracy Artystki, jej doświadczenie i dorobek pozwalają na wskazanie pewnych cech jej prac. Mieczysława Kamińska uwielbiała pracować w stosunkowo dużych formatach, jednocześnie prace były pełne delikatności, pulsujące życiem, ekspresyjne, dynamiczne, poprzez drobne, linearne formy, stanowiące jeden organizm z tłem. Widać w nich wielką swobodę artystycznej wypowiedzi, co dowodzi doskonałego warsztatu, ale i świadomości twórczej. Tematy podejmowane przez Artystkę można podzielić na szereg serii. Lata 1954-1959, to prace inspirowane polskim formizmem, surrealizmem oraz fascynacją twórczością Picassa - seria „Plaża”. Od roku 1959 do 1961 powstało kilka cykli poruszających problemy egzystencjalne: „Ludzie”, „Oblicza charakterów”, „Zgubieni w codzienności”. Linearne, delikatne, z licznymi uproszczeniami dotyczącymi twarzy lub całej postaci ludzkiej potraktowanej symbolicznie, jednocześnie bogate walorowo w gamę czerni i bieli wypełniającej kontury i formy. W tym samym czasie powstało sześć prac w technice akwaforty i akwatinty składających się na serię „ Miasta”, stanowiąc pierwsze prace ukształtowanego i dojrzałego stylu artystki. Są to ryciny refleksyjne, przypominające somnambuliczny sen o miastach minionych epok. Podróże do byłej Jugosławii i piękno adriatyckiego wybrzeża znalazło odzwierciedlenie w cyklu „Wspomnienia z Jugosławii” 1963-1966. W latach 1962-64 pojawia się seria prac o tematyce architektonicznej, przy czym Artystka skupia swoją uwagę nie na mieście - organizmie, ale zajmuje się konkretnie jedną budowlą - katedrą, synagogą, cerkwią. Bardzo ciekawa jest seria grafik powstałych w latach 1966-68 pt. ”Sztuczne ognie”, w której Kamińska operowała ciemnymi płaszczyznami z jasnymi prześwitami, dążąc do osiągnięcia wrażenia jak największej ruchliwości. Wśród prac nie brakuje tych poruszających kwestie egzystencjalne, między innymi „Zmagania”, „Kobieta w woalce”, a także rycin będących odpowiedzią Artystki na gorące dyskusje i kontrowersje dotyczące aspektów etyczno-humanistycznych a toczących się wobec nowego zjawiska medycznego, jakim stały się przeszczepy organów a zwłaszcza przeszczepy serca (seria grafik „Przeszczepianie serc” 1968-70).

W latach 70. Mieczysława Kamińska na nowo oddaje się dawnej fascynacji surrealizmem i abstrakcją w cyklach „Samotność w raju”, „Balet”, „Zasłona”. Lata 80 to grafiki, w których łączy akwafortę z akwatintą i akwafortą barwną w pracach „Drzewo życia I”, „Drzewo życia II”, „Piecyk”, „Mit”. W ostatnich pracach artystki widać wyraźnie swego rodzaju podsumowanie. Trudno się oprzeć wrażeniu, że Mieczysława Kamińska przeczuwała nadchodzącą chorobę. Twórczość tych ostatnich lat jej życia jest refleksyjna. Artystka wykorzystuje swoje prace robiąc z nich collage, odważnie stosuje różne techniki, swobodnie łącząc je ze sobą. Jej dorobek artystyczny trafnie oddają słowa byłego Dyrektora Muzeum Narodowego w Krakowie – Tadeusza Chróścickiego; „ […] Jej twórczość graficzna niemal w całości poświęcona była odgadywaniu i próbom ujawnienia najbardziej istotnych uwarunkowań egzystencji współczesnego człowieka. Od szerokich perspektyw po bardzo dosadne, niekiedy z przymieszką sceptycznej zadumy tematy, dla znających zawsze pogodną, wyrozumiałą, skromną i łagodną w opiniach autorkę pozostawały i pozostają zaskoczeniem.”

Mieczysława Kamińska była wyjątkowym człowiekiem, o wielkiej wrażliwości i głęboko humanistycznej postawie. Oddana swojej pracy w Ognisku Plastycznym, zapoznawała dzieci i młodzież z tajnikami artystycznego warsztatu. Pełna pasji, uczestniczyła i asystowała najmłodszym w odkrywaniu sztuki, niczego nie narzucając, nie ponaglając, a ponad wszystko unikając jakiejkolwiek krytyki. Nyski poeta, a zarazem przyjaciel Artystki Jerzy Kozarzewski, tak ją wspominał: „ […] Miała też nieograniczony zasób cierpliwości, aby w różnych malunkach i gryzmołach dzieci odnajdywać właśnie tę wrażliwość. Szereg razy słyszałem od niej, że w rysunku małego dziecka dobrze jest dostrzegać przede wszystkim wolę przedstawienia czegoś tak, jak to dziecko rzeczywiście widzi. I że wartość tego przedstawienia polega na mówieniu prawdy o tej relacji, jaka istnieje pomiędzy przedmiotem, a jego odbiorem dokonywanym przez dziecko.” Ciepła, przyjazna, wyrozumiała, ważąca słowa i powściągliwa w opiniach, a do tego bardzo skromna i niezwykle pracowita. Taki obraz Mieczysławy Kamińskiej żyje w pamięci ludzi, którzy z nią współpracowali, przyjaźnili się. Tak wspominają ją jej byli uczniowie, których wprowadzała w magiczny świat sztuki. Jak pisał Rafał Kosik :” Prze­mija­my. Sta­re ustępu­je miej­sca no­wemu, w ten sposób świat po­suwa się nap­rzód. Ale pa­miętaj­my o tych, którzy od­chodzą - ta pa­mięć da­je im nieśmiertelność.”

Małgorzata Pierścieniak - kurator wystawy


FotoFotoFoto
FotoFotoFoto
FotoFotoFoto

Aktualności

Eksponat miesiąca - Hermine Lang-Laris, "Martwa natura" (XIX/XX w.)


 

Zapraszamy do Kamieńca

 
Podstrony:  1  2  3 
 

 


48-300 Nysa
ul. Biskupa Jarosława 11

tel. 77 435 50 10, 77 433 20 83
e-mail: info@muzeum.nysa.pl




Witryna wykorzystuje ciasteczka (ang. cookies) w celach sesyjnych oraz statystycznych.
Więcej informacji w polityce prywatności.

          

 Realizacja: new4mat.com Sp. z o.o.
ADMINISTRACJA